Henryk Miskiewicz - Uniesienie

Henryk Miskiewicz
Uniesienie

Label: Grami , 2005
Catalogue No: GRAMICD005
Format: CD

Ecstasy - a spiritual, unusual, passionate, creative, loving, wildly great! Excitement and energy that we have, we put in making this record was like that. I think that art is not without excitement arises because every artist is willing to spiritual ecstasy, creative, unusual. Elevation in the world of sounds is a special, mystical, unreal, the most individual. On just such a count from your side. Is the date to lift the emotion and enthusiasm to listen to elevation? This disc is dedicated to my wife - Grazyna. (Henryk Miskiewicz)

Tracks:

Line-up:

Henryk Miśkiewicz - saxophones
Dorota Miśkiewicz - vocal
Michał Miśkiewicz - drums
Andrzej Jagodziński - piano
Sławomir Kurkiewicz - double bass
Orchestra Sinfonia Viva - orchestra
Tomasz Radziwonowicz - conductor

About:

Alto saxophone player Henryk Miskiewcz has been a shining star of Polish Jazz scene for more them three decades. Funding member of legendary Jazz Carriers group. He has played with many outstanding jazz musicians in Poland and abroad (together with Joe Lovano). He toured Poland, Europe and stages around the world including Pori Jazz Festival (Finland), Umbria Jazz Festival (Italy) and Jazz Jamboree (Poland). Miskiewicz was nominated as a musician of the year to Fryderyk award (Polish equivalent of Grammy) and many times won Jazz Jamboree magazine awards for the best alto sax player in Poland.

He is a father of jazz drummer Michal Miskiewicz (Simple Acoustic trio, Tomasz Stanko Quartet) and jazz singer Dorota Miskiewicz.

Henryk Miskiewicz selected discography:
Let’s swing again (1971; w/ Big Band Stodoła)
Carry On (w/ Jazz Carriers)
Kto tak pięknie gra (w/ PPT Chałturnik)
Nowe Twarze-Nowe Głosy (1976)
Jam Session w Akwarium: Noc Pierwsza (1978)
Jam Session w Akwarium: Noc Druga (1978)
Swing Session: Aquarium Live (1979),
Z lotu ptaka (1980; w/ J.P.Wróblewski Quartet & Friends)
Grand Standard Orchestra (1981),
Ewa Bem & Swing Session: Be a Man (1981)
Akumula-Torres (1983; w/ Extra Ball)
New Presentation (1983)
Follow Us (z Sun Ship)
Sake (1984; w/ Andrzejem Olejniczakiem, Zbigniewem Wegehauptem)
Northern Song (1993; w/ Kubą Stankiewiczem)
Voice Painting (1994; w/ Markiem Bałatą)
Birthday (1994; w/ Erykiem Kulmem)
More Love (1994)
Kakaruka (1995)
Remembrances (1996)
Ja nie chcę spać (1999)
Lyrics (2001)

Review:

Przyznam, że do płyt muzyków jazzowych nagranych ze smyczkami podchodzę z pewną nieufnością (by nie rzec – uprzedzeniem). Kojarzą mi się one z jazzem ułatwionym, przesłodzonym, niejednokrotnie odjazzowionym – w sumie z jazzem przeznaczonym dla tych, którzy jazzu nie lubią.

Uczucia tego typu towarzyszyły mi więc i wówczas, gdy po raz pierwszy wkładałem do mego odtwarzacza nową płytę Henryka Miśkiewicza "Uniesienie". Tym razem jednak moje obawy zostały natychmiast rozwiane – jeszcze raz okazało się, że jakość muzyki zależy nie tyle od wybranej przez muzyka formuły, co od formatu artysty. A Henryk Miśkiewicz to artysta wybitny.

Miśkiewicz wielokrotnie już udowadniał, że potrafi znaleźć się w bardzo różnych kontekstach – i jako lider, i jako sideman. Jeśli jego poprzednia płyta "Full Drive" zawierała – na co wskazuje już sam jej tytuł – pełną ekspresji muzykę spod znaku fusion, to płyta najnowsza sytuuje się w pewnym sensie na drugim biegunie emocjonalnej skali – eksponuje łagodniejsze brzmienia, skłania do zmyślenia, wykorzystuje raczej spokojne tempa. Płyta Miśkiewicza nie jest jednak monotonna – znajdziemy na niej dość skoczny utwór "Z dnia na dzień", nieco przypominający dawne folklorystyczne fascynacje Namysłowskiego, a także ekspresyjną kompozycję Herbiego Hancocka "Tell Me A Bedtime Story", którą amerykański pianista nagrał swego czasu na funkowej płycie "Far Albert Rotunda", a którą dla potrzeb tego nagrania interesująco zaaranżował Jan Ptaszyn Wróblewski). W większości utworów obecna jest klasyczna jazzowa sekcja, co oczywiście tym bardziej podkreśla synkopowany charakter tej muzyki.

Płyta "Uniesienie" jest w znacznej części rodzinnym przedsięwzięciem Miśkiewiczów. Wydana została przez firmę Grami, kierowaną przez Grażynę Miśkiewicz, na perkusji gra na niej Michał Miśkiewicz, a w dwóch utworach śpiewa Dorota Miśkiewicz (trudno nie zauważyć, że Pani Dorota śpiewa nieco "pod" Annę Marię Jopek, co chyba nie jest zbyt dobrym wyborem – nie dlatego, że Anna Maria Jopek śpiewa źle, ale nie jest jeszcze na pewno takim klasykiem wokalistyki, aby warto ją było kopiować). Głównym bohaterem płyty jest jednak sam Henryk Miśkiewicz. To on jest kompozytorem sześciu z ośmiu zarejestrowanych na płycie utworów i to jego saksofon wykonuje większość partii solowych. A czyni to z maestrią, do której zdążył już nas przyzwyczaić. Wyróżnikiem gry Miśkiewicza jest nienaganna intonacja, czystość brzmienia, liryzm, można by powiedzieć – elegancja, która nadaje niepowtarzalną jakość szczególnie utworom balladowym. Miśkiewicz brzmi po prostu tak, jak Miśkiewicz i ktoś, kto raz zapamiętał dźwięk jego saksofonu, będzie w stanie natychmiast rozpoznać jego grę.

Gorąco zatem polecam nową płytę Henryka Miśkiewicza – nie tylko, ale również tym, którzy kochają prawdziwy jazz.

Jarosław Merecki SDS